GLAVNA STRANA

Jedinstvo sila
Sile
Simetrija


ANALOGIJA

5 DIMENZIJA

SVETLOST

ESEJI

MISLI

PRIČE

NOVELA

POEZIJA


5 dimenzija

SIMETRIJA

  Poznato je da u atomu, na elektrone deluje samo elektromagnetna sila. Ipak kao osnova se uči da su to dve sile, elektrostatička i magnetna (magnetnostatička), ali se radi o jednoj sili koja se ispoljava sa te dve suprotnosti (krajnosti). Slično ovome i gravitacija se ispoljava sa svojim suprotnostima, gde se ove suprotnosti nazivaju centripetalna i centrifugalna sila.

  Model po kojem elektroni kruže oko jezgra atoma, kao planete oko Sunca, davno je prevaziđen, ali mnogi se njime koriste uvereni da se mogu njime služiti. Danas predstavnici nauke kažu da se elektroni nalaze u elektronskim ljuskama ne upuštajući se detaljno kako se oni u tim ljuskama kreću. Dakle, elektron u ljusci, koji je pojam kao zamena za putanju, drži elektrostatička privlačna sila (Kulonova), koja deluje između pozitivno naelektrisanja jezgra i negativnog naelektrisanja elektrona. Po planetarnom modelu, stabilnost ljusci (putanje) daje centripetalna sila koja nastoji da elektron ne otkači od jezgra. Znači da, u atomu postoji ravnoteža sila (privlačne elektrostatičke i odbojne centrifugalne), a u osnovnom stanju atoma, elektroni se kreću ne gubeći niti dobijajući energiju.(?)
  Postojanje odbojne centrifugalne sile u atomu znači da je privlačna elektrostatička sila, po nazivu zamena za centripetalnu silu! Po tome se naslućuje simetrija (Analogija) koja postoji u atomu sa delovanjem sila u sunčevom planetarnom sistemu.  

Centrifugalna i centripetalna sila.

  Na telo koje se kreće po kružnici stalno deluje sila koja ga vuče prema središtu u pravcu radijusa okretanje i uzrokuje normalno ubrzanje (akceleraciju). Ako ove sile ne bi bilo, telo bi po zakonu inercije zadržalo smer kretanje po započetom pravcu. Da bi se telo kretalo po kružnici potrebno je da na njega stalno djeluje sila koja ga vuče prema središtu. Ta se sila zove centripetalna sila (centripetalna = centar - središte, lat. peto - tražiti, ići prema nečemu, centru). Međutim, pri kružnom kretanju javlja se još jedna sila koja nastoji udaljiti telo od središta okretanja u pravcu radijusa. Ta se sila zove centrifugalna sila. Te dve sile su jednake po veličini, ali su suprotnog smera. Ove se sile istovremeno javljaju i nestaju, te se tako naizgled potiru. Ali uvek postoji mogućnost da se desi promena koja će da naruši njihovu ravnotežu (potiranje)! Ova promena koja se događa na nivou atoma uzrokuje da elektroni menjaju svoje mesto (položaj) u odnosu na jezgro. Tada nastaje oslobađanje (emisija) energije koja se događa u veoma kratkom vremenskom intervalu. Međutim promena položaja tela u sunčevom sistemu događa se za mnogo duži period vremena. Ovaj period je za toliko veći, koliki je red veličina kojim su dimenzije jednog sistema veće u odnosu na drugi mnogo manji sistem!

  

  Slično kao što u atomu deluje elektromagnetna sila, koja se do sada po nazivu deli kao elektrostatička i magnetna (magnetnostatička), onda je logično da se između planeta događa mnogo veća razmena energije (i materije iz koje nastaje energija). Pre svega to se događa delovanjem elektromagnetne sile koja je u uslovima velikih dimenzija tela i mase koju ova tela imaju, sigurno daleko značajnija u odnosu na gravitacionu silu! No to još uvek nije evidentirano ni analizirano u onolikoj meri koliko je to srazmerno i zastupljeno. To čega se nauka drži, može da izgleda logično iz razloga što je gravitacija evidentirana kao jedina i dominatna sila, još u ono vreme kada nije ni imala sadašnji naziv. Elektromagnetna sila se tek mnogo kasnije shvatila da je od većeg značaja, ali još ne u onolikoj meri koliko je ona stvarno i zastupljena.
  Time su elektromagnetna sila i gravitacija nerazdvojivo povezani kao što su povezane centrifugalna i centripetalna sila. Iz toga sledi da se ne može deliti njihovo postojanje i zastupljenost u zavisnosti od veličine sistema!
  Simetrija između ovih sila može biti zastupljena u tolikoj meri da će bilo koji uticaj na promenu ravnoteže uzrokovati ne samo promenu u delovanju sila, već i promenu položaja tela kao i promenu energetskog (i materijalnog) potencijala između tela.
  Promena stabilnosti ili ravnoteže između centrifugalne i centripetalne sile uticaće na promenu izgleda putanje (položaja) koju tela (ili elektroni) imaju u kretanju oko središta. Isto tako promena u jačini, snazi i veličini elektromagnetne sile u odnosu na gravitaciju uticaće ne samo na promenu putanje (položaja), nego i na energetski potencijal koji tela imaju. Odnosno promena položaja tela nastala promenom delovanja gravitacije, uticaće na promenu smera i jačine elektromagnetnog polja! Za ovo polje i njegove izmene se može reći da nastaje promenom delovanja elektromagnetne sile, gde je ova promena nastala zbog promene uticaja gravitacije, jer to je usledilo kao posledica promene položaja tela!
  Iz svega navedenog se vidi da su gravitacija i elektromagnetna sila, kao osnovne (fundametalne) sile međusobno uslovljene (povezane) na sličan način kao što ta veza mora da postoji između centrifugalne i centripetalne sile! Ova uzajamna povezanost jednako ili barem na sličan način je zastupljena u makro i mikro kosmosu! Jedina razlika koja postoji jeste u nazivu sila za delovanje privlačno - odbojne sile u atomima i njihovog naziva koji postoje za delovanje privlačno - odbojne sile u sunčevom sistemu ili drugim zvezdanim sistemima. U atomu postoji ravnoteža sila, sa jedne strane privlačne elektrostatičke, gde je ovaj naziv zamena centripetalne sile i odbojne centrifugalne, (a u osnovnom stanju atoma, elektroni se kreću ne gubeći niti dobijajući energiju). Dok u sunčevom sistemu planete naizgled imaju putanje za koje se smatra da su nepromenjive (stabilne) u dosta dugom vremenskom periodu. No to ,stabilno' stanje nije moguće da se održi kao stalno, jer su planete (i sva ostala tela) pod uticajem promenjivih centrifugalnih i centripetalnih sila, gde su te promene uzrokovane izmenom uticaja gravitacije i elektromagnetne sile, tako da se ove putanje i sile koje na njih deluju preslikavaju iz atoma, kao mnogo manjih delova materije.
  Međutim dok se kod atoma delovanje ovih sila definiše pod uticajem elektromagnetne sile, dotle se u isto vreme, to kod kretanja tela i oblika putanje planeta u sunčevom sistemu definiše uticajem gravitacije. Time se sagledavanjem samo makro kosmosa, gravitacija smatra kao dominantna u odnosu na elektromagnetnu silu, ali je logično da gravitacija ne bi mogla biti zastupljena u poznatom obliku, da ne postoji jednako ili slično delovanje i uticaj elektromagnetne sile! Iz toga sledi osnova po kojoj se smatra da se planete uvek nalaze, odnosno kreću, u nekom naizgled osnovnom stanju, (kao što se u osnovnom stanju atoma, elektroni kreću ne gubeći niti dobijajući energiju)? No to planete ne čine, (kao što to za stalno ne čine ni elektroni), a to se vidi na osnovu mnogih nepravilnosti u načinu kretanje i izgledu putanja koje planete imaju! Zapravo ne postoji ni u jednom sistemu kretanje koje se u dužem vremenskom periodu može smatrati za konstantno, odnosno da zadržava osnovno stanje! Tako da od sistema koji se posmatra, zavisi dužina vremenskog intervala u toku kojeg može da nastane promena osnovnog stanja, pa se meri od delića sekunde za atome, do više decenija ili vekova za zvezdane sisteme i planete u njima.

  Centrifugalna, odnosno centripetalna akceleracija se u kinetici naziva normalna akceleracija (ubrzanje).
  Telo koje se kreće po kružnici konstantnom brzinom V, uvek ima normalno ili centripetalno ubrzanje (akceleraciju) koje ima smer prema središtu putanje (slika iznad)!
  Matematički ovo je lepo definisano (i prikazano na slici), no u stvarnosti ne postoji nijedno kretanje za koje se može smatrati da ima konstantno ubrzanje! Tek poneka od planeta ima manju promenu brzine ili ubrzanja, ali i to je dovoljno da njihova putanja ne može imati oblik pravilnog kruga. Zemlja može biti jedan primer za to, jer njena putanja je skoro pravilnog kruga, pa se i njena brzina u rotaciji oko Sunca tek nešto malo menja. No to nije slučaj sa ostalim planetama kod kojih je promena brzina znatno veća, što znači da njihovo ubrzanje nije konstantno! Iz tog razloga pojedine planete imaju izgled putanje kao dosta razvučene elipse. Logično je da sa promenom ubrzanja (brzine) dolazi do promene u delovanju centrifugalne i centripetalne sile. Udaljavanje od središta rotacije znači slabljenje privlačne sile, a to je u direktnoj vezi sa ubrzanjem koje telo dobija u toku svoga kretanja! Ubrzanje kretanja tela utiče na njegovo udaljavanje od središta rotacije, a to u isto vreme znači uvećanje odbojne sile. Iz tog razloga je promena (povećanje) konstantnog ubrzanja u proporciji sa silom odbijanja! Odbojna sila utiče na putanju tela koja imaju nepravilan oblik koji je sličan elipsi.
  Uzrok koji utiče na ovakvo kretanje tela i oblik putanje koji pri tome nastaje nije ni približno definisan? Zapravo neki oblik definicije postoji, ali to ni približno ne odgovara realnosti. Ako se smatra da sva tela u sunčevom sistemu postoje (nalaze se) u jednoj ravni, onda se ne može pravilno definisati uzrok koji utiče na to da skoro sva tela (planete, sateliti, komete, asteroidi i dr.) imaju oblik putanje nalik na više ili manje izdužene elipse! Samo ako se sunčev sistem posmatra u realno trodimenzionalnom prostoru, kao kretanje svih tela u sistemu iznad i ispod ekvatorijalne ravni, može biti jasan uzrok postojanja elipsi kao izgled za putanje planeta, satelita ili kometa. Uzrok za eliptični oblik putanja jeste delovanje sile gravitacije u okviru celog sunčevog sistema. Ovom prilikom se ne misli, onako kako se to izgleda odavno čini, na gravitaciju koja potiče i zavisi uglavnom od Sunca? Nekada se smatralo da gravitacija zavisi uglavnom od Zemlje, sve dok se ona smatrala kao središte svih kretanja. Danas se isto shvatanje preslikava na Sunce, iako u svemiru postoji još mnogo masivnih tela, od kojih su većina mnogo puta masivnija. Iako je logično da je dominanatan uticaj Sunca, na sva tela koja se kreću oko njega, sigurno je da, izraženi uticaj gravitacije postoji i od strane drugih većih tela u sunčevom sistemu! A pre svega to je izraženo kod onih planeta koje su najveće, zbog uticaja njihove velike mase.
  Ako bi se sve planete kretale u jednoj ravni (koja u osnovi ima dve dimenzije), onda bi bez obzira na delimična objašnjenja koja postoje, gde nijedno od postojećih ne opisuje sistem kao celinu sa svim oblicima kretanja, nego ga objašnjava samo kroz delove (delimično), tako da je teško naći stvarni uzrok koji utiče na veliku razvučenost putanje planeta ili kometa. Iz toga sledi da, ako bi se sve planete kretale u jednoj ravni (kako se to obično prikazuje), onda bi najveća planeta Jupiter imala veći uticaj na manju i njemu najbližu planetu kakav je Mars, pa bi na taj način Mars trebao biti satelit Jupitera. Osim toga asteroidni pojas je još bliži Jupiteru sa velikim brojem mnogo manjih nebeskih tela no što je planeta Mars. Zbog toga bi, u slučaju da ceo planetarni sistem postoji samo u jednoj ravni, trebalo da veći deo asteroidnog pojasa bude pod uticajem gravitacije Jupitera, što znači da bi asteroidni pojas postojao oko Jupitera a ne oko Sunca. No kako to nije realno stanje koje postoji u sistemu, onda je uzrok odnosno opis ili definisanje sistema moguće jedino kroz njegovo sagledavanje na drugačiji način.
  Kako bi realan trodimenzionalni prostor u sunčevom sistemu trebao da se prikaže sa kretanjem tela (planeta, kometa itd.) iznad i ispod ekvatorijalne ravni Sunca, sa kojom nije moguće da se poklapa ravan nijedne od planeta, (osim možda Merkura), onda bi u takvom sistemu delovanje gravitacione sile uzrokovalo da se njihove putanje izduže i budu elipse. Logično je da celokupan uticaj gravitacione sile, ne zavisi samo od Sunca nego i od ostalih planeta, gde svaka od njih mogu da imaju uticaja na one druge. A to bi sa kretanjem tela iznad i ispod ekvatorijalne ravni, uticalo da na sva tela deluje različita snaga (intezitet) gravitacije, što bi uzrokovalo da njihove putanje moraju da se izduže i budu elipse u zavisnosti od blizine i veličine najbližeg tela! Sa time se ispoljava njegov uticaj, a to takođe zavisi od položaja u odnosu na približavanje ili udaljavanje nekog nebeskog tela!
  Sve ove elipse ne mogu da budu stacionarne elipse, već se one tokom vremena menjaju zbog promena u brzini i ubrzanju.
Znači da se zbog ove promene menja uticaj privlačne i odbojne sile, gde zbog velike mase tela na njih deluje gravitacija, koja utiče na promenu oblika putanje i njihov eliptični oblik. U isto vreme kroz razmenu energije putem elektromagnetne sile nastaju energetske promene koje utiču na promene magnetnih polja. Zbog svega navedenog, a dobrim delom zbog uticaja ubrzanja, (promene brzine) sledi da oblik eliptične putanje planeta nije moguće da se ponovi u svom ranijem - predhodnom izgledu, niti na istom mestu u prostoru!

  Iz navedenoga se dalje može zaključiti da, delovanje sila unutar građe atoma ima svoje preslikavanje u delovanju sila na celu materiju iz koje je ona izgrađena! To počiva upravo na delovanu sila unutar atoma.
  Po tome je jasno da nije moguće deliti sve poznate sile na one koje postoje i deluju u atomima (mikrosvetu) i na druge koje izraženije deluju u okviru prostora većih dimenzija (makrokosmosu), gde u kretanju postoje planete, zvezde, galaksije. Jedinstvo (međudelovanje) svih sila je stalno zastupljeno u prirodi. Da nije tako ne bilo moguće očuvanje materijalnog sveta u obliku koji postoji. To znači da gravitacija kao sila koja se smatra kao najzastupljenija među planetama ne bi imala uticaja ni smisla da nije u jedinsvu sa delovanjem sila unutar atoma, koji kroz sastav različitih elemenata, daju građu planeta ili zvezda. A to znači njihovo očuvanje u obliku koji imaju, odnosno očuvanje cele materije u obliku za koji se smatra da je poznat(?)!

Početak strane