GLAVNA STRANA

Svetlost

Paradoks

Nosilac informacije

Uticaj na starenje

Merenje brzine

Spektar

Energija

Izvor Svetlosti

Dobijanje energije

Promet materije i energije

Kako je počelo

Gradnja materije

Vodonik

 


ANALOGIJA

Uvod - Analogija
Slika kakvu nismo videli
Kopernikova revolucija
Gledali smo sa pogrešnog mesta
Višedimenzionalni prostor
Ekvatorijalna izbočina
Postoje i komete
Nastanak kometa
Sunčev sistem i nastanak kometa
Međuzvezdano poreklo kometa
Nemoguće orbite
"Pluton planete"
Kretanje planeta u obliku rozeta
PRECESIJA
Ledeno doba
Promena položaja polova
Menjanje magnetnih polova
PANGEA Prostiranje kopna
Analogija, Simetrija, Proporcija
GRAĐA ATOMA
Elektronski oblak
Analogija kretanja


5 DIMENZIJA
SVETLOST

ESEJI

MISLI

PRIČE

NOVELA

POEZIJA


5 dimenzija

Izvor SVETLOSTI

  Među svim oblicima energije, koju čovek svesno ili nesvesno koristi, najviše zastupljeni i prisutni oblik jeste svetlost, ili se barem smatra da je svetlost njen prenosilac. A postojalo je vreme kada se nije ni znalo šta je svetlost niti da ona jeste prenosilac energije. Ipak izvesno je da svetlost prenosi energiju koju dobijamo od Sunca, pa prema tome, svetlost je i najvažniji izvor energije bez kojeg ne bi bilo ni života. No ono što je u tom procesu najviše važno, jeste definisati način na koji svetlost prenosi energiju koju dobijamo od Sunca?
  Još od davnih vremena i mnogo pre Njutna počela su definisanja svetlosti, no on je tome posvetio posebnu pažnju, tako da se manje-više njegovom zaslugom, danas za svetlost smatra da je ona dualne prirode, odnosno da se ponaša i kao talas i kao čestica. Ipak po onom što je napred navedeno, čestice i talasi ne mogu imati jednake osobine. Zato svetlost koju dobijamo od Sunca, ne može biti jednakih osobina kao svetlost dobijena iz drugih izvora svetlosti! Na osnovu toga sledi da; Kao što ni svi izvori svetlosti ne mogu imati jednake osobine, tako ni svetlost koja od njih nastaje ne može imati jednake osobine! To dalje znači da; Zavisno od svojih izvora, svetlost može da se ponaša kao čestica ili kao talas, ali ne može imati iste (obe) ove osobine od jednog ili istog izvora svetlosti! Osim ako sam izvor svetlosti nije podložan promenama, zbog čega mogu nastati i promene osobina (svojstva) svetlosti!

    Toplotna energija dobijena od plamena vatre prenosi se u okolni prostor putem čestica koje imaju određene dimenzije. Ipak energija koja je dobijena od plamena vatre ne daje samo toplotu, nego od nje nastaje i svetlost. Da li se u ovom slučaju toplotna energija prenosi putem svetlosti? Logičan odgovor bi bio; Ne! Zato što se definiše da toplotu prenose čestice vazduha, (ako je to otvoreni prostor, ali isto važi i za prostor gde se koristi peć). Međutim i Sunce je toplotni izvor od kojeg zavisi celokupan život na Zemlji. Da li se ovaj vid toplotne energije prenosi kroz prostor putem čestica vazduha? Logičan odgovor bi bio; Ne! Zato što se definiše da toplotu prenosi svetlost koja nastaje određenim procesima na Suncu. Tako da za razliku od vatre, svetlost sa Sunca se prostire kroz bezvazdušni prostor (vakuum). Ipak iako je ovo bezvazdušni prostor, to ne znači da je ovaj prostor potpuno prazan.
  Ako je svetlost oblik energije koja nastaje iz materije, onda to znači da prostor kroz koji se ona prostire, nikako ne može biti prazan prostor! Materija koja se transformisala u energiju, putem svetlosti i drugih oblika zračenja, prenosi se kroz ceo prostor dokle god dopire svetlost, ali i dalje, jer postoje i mnogi drugi oblici zračenja! Zato nijedan deo prostora ne može biti prazan, jer sve dok postoji materija postojaće i energija koja će da ispunjava ceo taj prostor. Na osnovu ovoga izgleda kao da se ponovo može vratiti ideja o eteru, (ali i ne mora).
  Zapravo potraga za eterom je podrazumevala istraživanje u vidljivom delu spektra. A budući da postoje talasne dužine koje nisu u vidljivom delu spektra, onda je izvesno da nije bilo moguće pronaći eter, ili nešto slično, iako je logično da apsolutno prazan prostor ne može postojati! Osim toga ideja o eteru zasnivala se na ideji o prostiranju zvuka. Budući da je za prostiranje zvuka potrebna sredina kroz koju će se zvuk prostirati to je bila osnova na kojoj je bazirana ideja o eteru. No za razliku od zvuka koji se prostire kroz vazduh putem čestica koje se u njemu nalaze, svetlost se prostire kroz potpuno bezvazdušni prostor. Odatle je izveden i nastao pojam vakuum (često se piše sa dva u). Sledi da, iako je vakum potpuno bezvazdušni prostor, to ne znači da u njemu ništa drugo ne može postojati. Potpuno je izvesno da u prostoru koji je sav prožet ogromnim količinama materije, mora postojati i energija (kao transformisani sublimat materije), koja svu tu materiju drži na okupu, odnosno definiše njeno ustrojstvo. Iz tog razloga, prisutnost i zastupljenost energije daleko je veća, koja svakako i ne mora biti u vidljivom delu spektra, nego li što je to slučaj sa materijom, koja u suštini predstavlja onaj grublji, odnosno vidljivi deo prostora ili svemira.

  Dakle, različiti oblici materije mogu biti ili postaju različiti izvori energije, koji imaju različite načine sa kojima se njihova energija prostire (prenosi) kroz prostor. Da li bi uopšte bilo moguće da se toplotna energija vatre prenosi u okolni prostor, ako ne bi bilo čestica vazduha? Ovom prilikom se ne misli na radijator ili neko drugo slično grejno telo koje daje toplotu. Logičan odgovor bi bio da ne može, jer vatra ne može da gori bez određenih gasova koji se nalaze u vazduhu. Na osnovu ovoga postoji analogija sa prostiranjem zvuka, gde je za njegovo prostiranje potrebno postojanje određene sredine kroz koju bi to bilo moguće, a nešto slično uslovljava i prenos toplote koja nastaje putem plamena vatre. Vibracije koje predstavljaju zvuk prenose se putem čestica vazduha, isto tako ili na sličan način toplotna energija vatre prenosi se posredovanjem istih čestica vazduha.
  Međutim kao što postoje različiti izvori zvuka, isto tako postoje različiti izvori toplotne energije, koji mogu ali i ne moraju da nastaju od vatre. Ono što sve njih objedinjuje jeste sredina kroz koju se dešava njihovo prostiranje, a to je u osnovi i uglavnom vazduh. Ipak postoji izvor toplote koji je daleko značajniji, a verovatno je postojao i pre nego što je počela upotreba vatre. Ovaj izvor toplotne energije jeste Sunce. A ono što predstavlja osnovu za prenos njegove toplotne energije ne zavisi od čestica vazduha, kojih inače i nema u prostoru između planeta, osim u njihovoj blizini u slučaju da neke od njih imaju atmosferu. Energija koja se oslobađa sa Sunca prenosi se u ceo sistem bez posredovanja čestica vazduha. No ipak, iako ne postoje čestice vazduha putem kojih bi se prenosila toplotna energija sa Sunca, postoje druge čestice koje čine osnovu za prenos njegove energije. Jedan deo ovih čestica jeste svetlost, ali to je tek određeni deo zračenja koji dostiže do površine većine (ili svih) planeta. Dakle svetlost jeste sublimat materije, a nastala je njenim pretvarenjem u energiju, pri čemu se osobine materije transformišu u osobine energije. Iz toga sledi da osobine materije od koje nastaje plamen vatre (sagorevanjem drveta, uglja itd.), nikako se ne mogu porediti sa osobinama materije od koje nastaje sunčeva svetlost (H, He itd.)! Samim tim, nikako se ne bi mogla porediti ni svetlost koja nastaje od plamena vatre, u odnosu na svetlost koja nastaje u potpuno drugačijim procesima na Suncu! Ipak da li je neko pokušavao da razgraniči ili definiše različite oblike ovako nastalih svetlosti, čije osobine u svakom slučaju i u mnogome zavise od osobina materije iz koje su nastale!?
  Svetlost jeste samo deo zračenja koja može da se registruje kroz oblik energije koja se dobija od Sunca. Kako je sigurno da postoje i drugi oblici zračenja koji se razlikuju od vidljivog dela spektra, odnosno svetlosti, onda je logično da celokupna toplotna energija može da zavisi i od njih. Budući da većina ovih zračenja imaju različite talasne dužine logično je da sva ova zračenja mogu da se prostiru na različite načine kroz prostor. Zapravo to može samo da znači da; njihove različite talasne dužine utiču na to da ona imaju različite brzine prostiranja! A upravo zbog toga što imaju različite talasne dužine i različite brzine prostiranja, to može biti uzrok da ona imaju i različite potencijale energije. Iz toga sledi da; određena zračenja, koja ne moraju biti deo vidljive svetlosti, mogu imati ili imaju veće energetske potencijale! Samim tim energija koja se dobija sa Sunca ne mora da se zasniva na svetlosti, odnosno na vidljivom delu spektra, nego uglavnom može da se zasniva i na drugim oblicima zračenja, koja imaju manje talasne dužine ali veće brzine prostiranja, pa zbog toga i veće energetske potencijale! Pa ipak za sada i do sada ostaje definisano da je svetlost osnovni prenosilac energije sa Sunca?

  Ipak na osnovu ovoga sledi bitno pitanje; da li svetlost vatre može da prenosi njenu toplotnu energiju? Ako ne može, to onda treba da znači da svetlost vatre, ni na koji način ne može biti jednaka, niti može da se poredi u odnosu na svetlost Sunca! Materija (izvor) od koje nastaje svetlost vatre i Sunca nije ni približno ista, pa prema tome ni energija koja nastaje u ovim procesima, ne može biti ni malo slična!
  Za svetlost je definisano da poseduje dualnu prirodu, odnosno da se ponaša kao talas i kao čestica, ipak postoji ono što nije jasno određeno a to je; Kada svetlost ima osobine čestica, a kada se ponaša kao talas? Izgledalo bi logično da; Svetlost koja se prenosi putem čestica ne može biti jednakih osobina kao i svetlost koju prenose talasi. Zapravo po svemu što je navedeno, pitanje je da li se uvek radi o svetlosti? Postoje različiti oblici zračenja, a naročito u kosmičkom prostoru, gde mnoga od njih i nisu u vidljivom delu spektra, ali je za sve njih definisano da imaju jednaku brzinu prostiranja, odnosno da su njihova kretanja jednaka brzini svetlosti. Tako se mnoga zračenja uopšetno predstavljaju kao da se prenose putem svetlosti. A pošto se ona na taj način definišu, onda nije moguće razgraničiti ona zračenja koja se dešavaju putem čestica, od drugih koja se prostiru putem talasa različitih talasnih dužina! Upravo iz tog razloga postoji uopšteno shvatanje da svetlost poseduje dualnu prirodu. Možda je vidljivi deo spektra gde spada i svetlost upravo mesto graničenja između čestica i talasa, pa zato svetlost može imati obe njihove osobine, odnosno dualnu prirodu.
  No da li je to zaista održivo za sve ostale oblike zračenja, ako postoji mogućnost da se određeni oblici zračenja nikako ne mogu prenositi putem čestica, iako su neki, upravo od njih i nastali!? Ovom prilikom samo kao primer može da se navede sjedinjenje čestice i antičestice, gde u tom procesu nastaje ,anihilacija' čestica pri čemu se oslobađa velika energija. Zapravo ono što se ovo prilikom događa jeste da se ove čestice transformišu u energiju koje više nisu (vidljive) čestice, ali svakako jesu talasi koji imaju veće brzine od brzine svetlosti, pa zato izgleda da postoji njihova anihilacija. Ovo je donekle definisano kroz teoriju i jednačine, gde se prikazuje da bi kretanje brzinom većom od brzine svetlosti došlo do izčezavanja (nestajanja ili ,anihilacije') materije. A to se izgleda upravo i događa, ali samo sa najmanjim česticama materije, ali ne i sa većim delovima materije gde to izgleda ne bi moglo da se dogodi. A o tome će biti još reči u nekom narednom tekstu ili prikazu.
  Od dimenzija čestica ili talasne dužine, zavise i osobine koju svetlost i drugi oblici zračenja mogu imati. Baš kao što to isto važi i za materiju, gde od njenih dimenzija zavise i njene osobine, bilo da se radi o velikim nebeskim telima ili se radi o atomima i jedinjenjima koja su izgrađena od njih. Osobine materije i energije koja nastaje iz nje, zavise od dimenzija čestica ili talasa sa kojima one mogu da se mere i izmere!

 
  Delovi materije (čestice) kojima se prenosi energija (Sunca i zvezda) nazivaju se fotoni. Nazivi za druge čestice materije može da zavisi od njihovih osobina. Izbor je veliki, jer se stalno otkrivaju novi najmanji delovi materije.
  Poznato je da osnovnu građu celokupne materije čine različiti atomi. A njihovom kombinovanjem sa drugim istim ili sličnim atomima, oni grade molekule od kojih nastaju jedinjenja, a od njih dalje nastaju različiti oblici materije. No za dobijanje energije iz materije pre svega je bitna građa atoma iz kojih se sastoji sama materija. Kako svi atomi nisu jednaki onda je logično da energija koja nastaje od njih ne može biti istih osobina. Ipak u ovom opisu, postoji jedna velika razlika u odnosu na uobičajeno definisanje atoma. Naime smatra se, ili se barem prećutkivanjem to podrazumeva, da svi elektroni koji se nalaze u kretanju oko jezgra različith atoma treba da izgledaju isto? Da li je to moguće? Toliko veliki broj različitih atoma, a svi oni imaju jednake dimenzije elektrona koji rotiraju oko atomskog jezgra? To je prosto neodrživo, baš kao što je neodrživo da različite zvezde (sunčevi sistemi) imaju planete jednakih dimenzija koje rotiraju oko njih! Zapravo to je više opisano u onom delu, pod opštim naslovom Analogija, jer se ona na tome zasniva.
  Analogija između mikro i makro kosmosa upućuje ili uzrokuje da; različiti sistemi imaju različitu građu, upravo zato što se oko njih nalaze u kretanju, tela ili čestice različitih dimenzija! Na osnovu toga je sasvim izvesno da različiti atomi, imaju različite elektrone, koji rotiraju oko njihovog jezgra. A to zapravo znači da i jezgra atoma moraju, kao što i jesu, biti različita! Zato i postoji veliki broj subatomskih čestica koje se stalno otkrivaju, a sve one se u osnovi i zasnivaju na velikom broju različitih elektrona, ali i jezgra atoma.
  A kada se zna da postoji toliko veliki broj atoma i subatomski čestica od kojih je izgrađena materija, onda je logično da od tih čestica uz određene procese, za koje mnogi još uvek nisu jasno definisani, nastaju čestice ili talasi koji su prenosioci energije! Ove čestice ne mogu biti jednakih dimenzija, upravo zato što su nastale iz čestica materije koje jesu različitih dimenzija! Zato određena zračenja koja jesu prenosioci većih potencijala energije, prestaju da budu čestice i postaju talasi manjih talasnih dužina, ali većih brzina prostiranja. Iz toga sledi da; različite čestice materije su, uz manje ili više poznate procese, transformisane u različite čestice ili talase energije, koji zato imaju različite brzine prostiranja, kao i potencijal energije. Zbog toga izgleda logično da različiti izvori svetlosti uzrokuju da ona ima različite osobine. Tako da brzina i način prostiranja svetlosti (kao i drugih oblika zračenja), u svakom slučaju zavise od izvora (materije) iz kojeg je ona nastala.
  Dakle iz ovoga se vidi da energija može imati različite posrednike (čestice ili talase različitih dimenzija), putem kojih se prostire u prostoru. Isto tako potencijali energije zavisi od izvora iz kojeg ona nastaje.

  Ako se na osnovu ovoga izvodi zaključak, onda je jasno da svetlost vatre prenose one čestice sa manje energije. Sa druge strane svetlost Sunca prenose čestice koje su veće energije. Da bi ove čestice imale različite energetse potencijale normalno je da i one moraju biti različite. Na osnovu toga logično je, kao što je i poznato, da svetlost vatre ili svetlost Sunca ne mogu da poseduju jednaku energiju. A s obzirom da se svetlost ponaša kao talas ili kao čestica logično bi bilo da; svetlost vatre se sastoji od čestica koje imaju manji energetski potencijal, za razliku od svetlosti Sunca koja se prostire putem talasa, koji imaju mnogo veći energetski potencijal! Iz toga sledi da čestice i talasi ne mogu biti jednakih osobina, zato što nisu jednakih dimenzija (veličine ili talasnih dužina), tako da njihovo razdvajanje predstavlja prelaz iz materije u energiju i obratno! Budući da još nije definisana određena granica koja može da izgleda kao mesto njihovog razdvajanja, onda je moguće da se događa ono što je napred navedeno; Određeni oblici i dimenzije materije mogu se smatrati za energiju, ili obratno neki oblici energije mogu da se smatraju za materiju.

Početak stranice

Sledeća

Kontakt adresa: vuniko@gmail.com