GLAVNA STRANA

Uvod - Analogija
Slika kakvu nismo videli
Kopernikova revolucija
Gledali smo sa pogrešnog mesta
Višedimenzionalni prostor
Ekvatorijalna izbočina
Postoje i komete
Nastanak kometa
Sunčev sistem i nastanak kometa
Međuzvezdano poreklo kometa
Nemoguće orbite
"Pluton planete"
Kretanje planeta u obliku rozeta
PRECESIJA
Ledeno doba
Promene položaja polova
Menjanje magnetnih polova
PANGEA Prostiranje kopna
Analogija, Simetrija, Proporcija
GRAĐA ATOMA
Elektronski oblak
Analogija kretanja

cita


 STRUKTURA ATOMA 

  Kada je Empedokle, u petom veku pre nove ere, zastupao gledište da postoje četiri „elementa“, pojavljuje se učenje o unutrašnjoj građi materije, kao i o materiji koji okružuje čoveka. Laukip, koji je rođen oko 495. godine i njegov učenik Demokrit (460 - 371.) osnivači su atomističke škole. Po Demokritu, tela su sastavljena od sitnih, tvrdih, neprobojnih, nedeljivih i nevidljivih čestica, koje je nazvao atomi (atomos - grčki nedeljiv).

     

  Atomi su tako mali da se ne mogu videti, različiti su po obliku i veličini, ali su svi sastavljeni iz iste osnovne materije. U prirodi ničeg nema sem atoma. Raznovrsnost tela dolazi od različitog broja, oblika i rasporeda atoma od kojih su ona postala. Atomi se nalaze u stalnom kretanju i sve promene koje se dešavaju u prirodi, dolaze zbog spajanja i rastavljanja atoma.
  Empedoklovo učenje o četiri elementa razvio je Aristotel, tako da je ideja o atomu potisnuta u zaborav, sve do početka dvadesetog veka. Zato je Aristelova nauka koja se nametala kroz religioznu dogmu bila dosta pogubna za razvoj nauke. To se vidi na primeru da je ona potisnula ideju Aristarha, o tome da je Sunce središte oko koga se kreću planete. Da se nije dugo nametalo to pogrešno shvatanje o Sunčevom sistemu, a sa njime i o položaju Zemlje, ko zna koliko bi nauka danas bila ispred sadašnjeg vremena. Oslobađanje nauke od okova verske dogme, skolastike i Aristotela započelo je u šesnaestom veku. Sve do tada postojalo je učenje, koje je dugo bilo osnova verske dogme, zbog koje su sva nova (a u stvari stara) učenja surovo proganjana. Njeno delovanje uvek postoji, samo što se to vremenom preoblikovalo u drugačiji oblik.
  Dogma može postojati i u nauci, a to dokazuju mnogi primeri u prošlosti kada se jedna ideja ustali, onda se ona teško menja zarad novih boljih i ispravnih shvatanja. Trebalo je da prođe trideset godina da Njutnove ideje zažive. I ne samo njegove, nego i mnogih drugih, pre i posle njega. Morale su da prođu decenije da bi njihove ideje zaživele. Da li danas treba čekati toliko vremena da neke nove ideje, mimo onih ustaljenih, budu prihvaćene i objašnjene? Nadajmo se da ne, jer je danas protok i širenje novih ideja daleko brže i jednostavnije. A broj onih koji o tome mogu izneti svoje mišljenje, daleko je veći od broja ljudi onog doba koji su to mogli razumeti.

Oblikovanje strukture atoma i njegova analogija sa zvezdanim sistemima

  Radeford je 1911. godine postavio opšti model atoma, koji je nazvan planetarni model atoma. Ovaj model imao je nedostatke u objašnjenju 1) nestabilnosti atoma, 2) nemogućnosti tumačenja linijskih spektara atoma. Ipak prema ovom modelu sledi da:
  Atomi se sastoje od pozitivno naelekrisanog jezgra i negativno naelekrisanih elektrona, a njihova ukupna količina elektriciteta, jednaka je količini elekcitriteta jezgra. Jezgra privlače elektrone i zato se oni moraju oko njih obrtati, na izvesnom rastojanju velikom brzinom, slično planetama oko Sunca!
  Ako jezgro atoma privlači elektrone da se okreću oko njega, na isti način kao što to čini i Sunce oko koga rotiraju planete, onda između ova dva sistema ne može da postoji razlika niti u kretanju, kao ni u prikazu koji o njima treba da postoji! Rotacija i kretanje elektrona i planeta se poklapaju, a po svim osobinama ovi sistemi se preslikavaju jedan u drugom. Postoji samo razlika definisanja sila koje se u njima ispoljavaju, ali i među njima postoji analogija i proporcija. Zato u ova dva sistema nema mnogo velike razlike u strukturi i kretanju koja njih održavaju, osim u veličini. U svakom atomu elektroni su oko središta privučeni silom koja zavisi od naelektrisanja, a u Sunčevom sistemu planete i druga tela su privučena silom koja se definiše kao gravitacija.
  Po tome se vidi da su elektromagnetna sila i gravitacija zasnovane na istim principima, koji postoje svuda u materiji. U tome nema velike razlike bez obzira na veličinu sistema, ili na to da li se materija posmatra kao mikrokosmos ili se sagledava kao makrokosmos.

  Na osnovu analogije, materija i njeni zakoni su međusobno uslovljeni i povezani u celinu koja mora biti usklađena njenim fizičkim zakonima. Jedino kao takva materija može postojati i opstajati. Analogija i simetrija objedinjuju sve pojave i njihove manifestacije u vidu sila koje postoje u fizičkom svetu, a to ukazuju na njihovu međusobnu povezanost. Kada se ova povezanost pravilno definiše na osnovu proporcije i simetrije, onda se mogu i sve sile objediniti u jednu celinu. Ako se to učini uz pomoć matematike i drugih nauka koje se na nju oslanjaju, to će kao rezultat dati teoriju objedinjenja svih sila, odnosno – jedinstvenu teoriju polja.

  Kako je napred navedeno; Atomi se sastoje od pozitivno naelekrisanog jezgra i negativno naelekrisanih elektrona, a njihova ukupna količina elektriciteta, jednaka je količini elektriciteta jezgra. Zato je atom u celini neutralan. Ono što postoji za jedan atom, isto se odnosi na ceo mikrokosmos! Ako je atom u celini neutralan, onda se to isto može preslikati i na makrokosmos, pa tako na osnovu analogije, ceo Sunčev sistem mora biti neutralan. To isto važi i za ostale zvezdane sisteme, kao i za sve one sisteme koji oni grade, a to su dvojne ili trojne zvezde, sazvežđa, kao i mnogo složenije strukture koje su izgrađene od njih. Tako da u celini svemir sagledan sa svom materijom i silama koje u njoj postoje, mora biti neutralan! A svi procesi koji u svemiru postoje i koji se definišu sa postojećim silama moraju biti u funkciji održanja celokupne stabilnosti.
  Kako je ceo svemir izgrađen od materije i ,,antimaterije'' koji čine celinu, to znači da ova dva naziva nisu reči sa kojima bi se razdvojilo njihovo zajedničko postojanje. Kod otkrića pozitrona (koji je čestica antimaterije), utvrđeno je da on ima istu masu kao elektron, a da mu je naelektrisanje jednako kao i kod elektrona, ali suprotnog znaka, pa je zbog toga i dobio ime pozitron. Kasnije su otkrivene i druge čestice "antimaterije" i potvrđena je simetrija u prirodi, odnosno potvrđeno je da za svaku česticu materije postoji i čestica antimaterije. Postojanje čestica koje su iste, ali sa suprotnim naelektrisanjem jeste dokaz da neutralnost postoji u celom svemiru i kod svakog oblika materije, bez obzira na veličinu sa kojom se materija može meriti, bilo da je to atom ili se meri ceo Sunčev sistem.
  Zato što je atom u celini neutralan, a pošto su od atoma izgrađeni molekuli, onda su i oni u celini neutralni. Sledi da po analogiji i mnogo složenije građe materije kao što su zvezde i planete, koji jesu izrađeni od raznih oblika i veličina atoma, imaju isti princip koji se preslikava i u tako velikom sistemu. Zbog toga Sunčev sistem u celini sa svojim planetama i svim drugim telima koja čine njegovu građu, mora biti neutralan. Isto to se preslikava na dvojne, trojne i složenije zvezdane sisteme zvane sazvežđa, kao i na galaksije.
  Kako je i antimaterija sastavni deo materije, jer antičestice jesu nađene i postoje samo u materijalnom svetu, to znači da je antimaterija osnova bez koje ne može da postoji materijalni svet. Zapravo antimaterija nije ništa drugo do onaj deo materije koji je potreban da se sistem održi i postane stabilan. A to je uvek potrebno usled kretanje koja stalno postoje, gde često dolazi do razmene materije i energije zbog čega se poremeti stabilnost. U celini sagledano ceo svemir počiva na stalnoj povezanosti materije i ,,antimaterije''. Jedino u njihovoj međusobnoj interakciji koja još uvek nije ni delimično objašnjena, postoji zakon održanja mase i energije. U osnovi antičestica je isto što i čestica samo je suprotnog naboja. Po tome se vidi da su materija i antimaterija nerazdvojivo povezani u celinu, gde jedino na osnovu toga da je ceo sistem (svemir) neutralan, može da postoji i da se održi stabilnost.

Negativan električni potencijal Zemlje

  Od 1917. naučnicima je poznato da; Zemljina površina je ispunjena negativnim elektricitetom, ali niko nije znao od čega to potiče. U područjima prosečnih vremenskih prilika, elektricitet teče između Zemlje i vazduha (ili nekog drugog nebeskog tela), sa tendencijom rasipanja napona i to ne u velikoj količini, tek oko 1500 ampera. No, elektricitet uzet iz Zemlje mora se na neki način obnoviti ili će električni potencijal uskoro presušiti. Izgleda da olujna grmljavina na neki način obnavlja izgubljeni napon, ali to još nije dokazano. Zašto i kada nastaje grmljavina, to nikada nije dovedeno u vezu ili odnos koji mora postojati na mnogo širem prostoru oko Zemlje i njenih bližih planeta i Sunca!
  Zato što Sunce ima svoje oluje, one moraju uticati na sve planete u sistemu i oblikovati oluje koje postoje kod njih. Razlika između sunčevih oluja i onih koje postoje na planetama može biti samo u potencijalu, što je napred već navedeno. Zapravo Sunce koje je nalik na jezgro atoma, može imati pozitivan potencijal, a sve planete oko njega su nabijene negativnim potencijalom! Tek tada i na takav način, mogu postojati energetski potencijali između kojih će se odvijati razmena energije, a to će biti praćeno olujama. Iz toga se može zaključiti da nijedna od oluja na Zemlji ili drugim planetama nije nastala samo na matičnoj planeti, već je zavisna od uslova koji postoje u celom sistemu!

  Broj pozitivnih naelektrisanja atomskog jezgra, ravan je rednom broju elementa u periodnom sistemu. Pošto je atom kao celina neutralan, mora i broj elektrona da bude jednak rednom broju elementa. Ovo je isti model koji se može preslikati na makrokosmos, na Sunce i planete oko njega! U celini sagledan Sunčev sistem bi morao da bude neutralan. Sunce svojom masom i energijom sa kojom održava stabilnost celog svog sistema, poseduje onoliko pozitivnog naelektrisanja koliko je potrebno da ostali deo sistema sa svim planetama, satelitima, kometama i asteroidima poseduje suprotan naboj. Veličina Sunčevog sistema mnogo je veća od opšte poznatih i priznatih devet planeta sa njihovim satelitima, tako da granice Sunčevog sistema premašuju Ortov oblak i sva ona tela koja se mogu nalaziti u sastavu tog oblaka. Zbog toga je celokupna masa, energija i naelektrisanje Sunca mnogo veće, a to je proporcionalno naelektrisanju koje poseduju sva ostala tela koja čine građu celog sistema. Tako u suštini ceo sistem mora biti stabilan, sve dok se ne dogodi neki poremećaj koji narušava osnovu stabilnosti.
  Poremećaj stabilnosti događa se zbog tri oblika kretanja koji postoji kod svih planeta, mada ih može postojati i više na nivou galaksije ili celog kosmosa. Tada nastaju promene koje se na Zemlji vide kao klimatske promene. One su nastale zbog promene kretanja među planetama, pri čemu se menja potencijal energije koju Sunce oslobađa i zrači u prostor oko sebe, a to utiče na promenu elektromagnetnog polja. Tako da to uslovljava promene uslova za život koji su zavisni od ovog polja, pa se mnogi oblici života moraju prilagođavati nastalim promenama. Ovo prilagođavanje se često dešavalo u prošlosti, a ono je neizbežno i mora se događati stalno sve dok postoje promene i uzroci koji utiču na njih. Zato je elektromagnetna sila zavisna od Sunca, a njen potencijal se menja u odnosu na promene koju Zemlja i ostale planete čine prema centru svoga kretanja. U osnovi Sunce mora imati suprotan znak naelektrisanja, dok svojom veličinom ono održava stabilnost celog sistema u stalnom pokušaju da se ostvari neutralnost.
  Ova neutralnost mora da postoji u mnogo širem delu svemira, pa se ovaj princip može preneti na ceo kosmos. Na osnovu pomenute analogije, logično je da i dvojne zvezde u svojem sistemu nastoje da održe neutralnost. Tako da je normalno da su i sistemi dvojnih, trojnih zvezda, ali i sazvežđa u celini neutralni. Sistem dvojne zvezde po analogiji je identičan građi koju čine dva ista atoma, koji postaje molekul, tako da je ceo sistem neutralan, baš kao što to mora biti molekul od dva ista atoma.
  Zvezdani sistem može biti izgrađen od istih ali i različitih zvezda, koji su u analogiji sa građom koju čine isti ili različiti atomi. Tada oni grade složeniji molekul, koji se oblikuje u sazvežđa. Po tome svako sazvežđe u celini mora biti neutralno. U osnovi svaki sistem koji sagledamo kao celinu, a koji jeste celina a ne samo neki njen deo, uvek održava svoju stabilnost koja je neutralna. Onda kada se na bilo koji način naruši stabilnost, nastaju promene koje se prenose na cele sisteme sa kojima stoje u međusobnoj povezanosti. Zato promene koje se često dešavaju na Suncu mogu biti posledica uzroka van njegovog središta! U svome središtu sigurno da je samo Sunce jedini vladar, ali ne i van granica njegovog sistema.
  Tako da osim promena koje nastaju zbog tri oblika kretanja planeta u okviru Sunčevog sistema, na njihovo kretanje uticaj mogu izvršiti i planete susedne zvezde, a mnogo više i neka od bližih zvezda. Zato promene koje mogu nastati u nekom bližem ili daljem zvezdanom sistemu, u određenoj meri će uticati i na Sunčev sistem. Na osnovu ovoga možemo zaključiti da je naš Sunčev sistem sa svim planetama deo mnogo složenijeg sistema, koji nije izgrađen od istih zvezda. Ali zato jeste izgrađen od različitih. Koliko različitih zvezda je povezano u sistem kojem pripada naše Sunce moguće je odrediti samo u trodimenzionalnom prostoru, u kojem će se kretanje planeta i dugih nebeskih tela sagledati na osnovu analogije sa atomom.
  Naše Sunce ne gradi sistem sa jednakom (istom) zvezdom, pa nije deo dvojnog sistema, ali takvi sistemi u svemiru ipak postoje. Sistemi dvojnih, trojnih i više zvezda mogu biti izgrađeni od istih, ali i različitih zvezda. Po tome oni imaju analogiju u građi molekula koji mogu biti od istih ili različitih atoma. Molekul koji je na Zemlji najviše zastupljen i od čije građe zavisi sav život na Zemlji jeste molekul vode. Građa ovog molekula je takva da je on uvek neutralan, a u njemu su elektroni smešteni tako da je podeljen na dva suprotna pola.


Podela na polove u molekulu vode

  Podela na polove postoji svuda u fizičkom svetu, od najmanjeg dela materije, do onih najvećih koji čine građu zvezda, sazvežđa i galaksija. Atomi koji grade molekul vode se raspoređuju tako da imaju suprotno naelektrisanje polova, a položaj tih polova se menja u odnosu na druge atome. Sunčev sistem je model atoma u kome se nalazi Zemlja, koja ima magnetno polje kojem se menja položaj polova. To isto se dešava i ostalim planetama u Sunčevom sistemu, jer sve sile kao i elektromagnetna, zavise od Sunca i položaja koje planete imaju prema njemu. Zato se položaj polova pomera u zavisnosti od pomeranja Zemlje i ostalih planeta između njih samih, kao i u odnosu na Sunce. To se dešava na sličnom principu koji postoji kod atoma, u kome se elektroni pomeraju prema jezgru ili prema nekom drugom elektronu. Ove promene nastaju zato što se sve planete pomeraju u odnosu na ekvatorijalnu ravan Sunca. Zbog toga se uz promenu njihovog položaja prema središtu gde se nalazi Sunce, menja i položaj njihovih polova.

 
Prikaz rasporeda elektrona u molekulu vode koji su podeljeni prema naelektrisanju.
  Ovaj model se na određeni način preslikava na zvezdane sisteme koji su izgrađeni od zvezda različitih veličina, tako da od njih nastaju sazvežđa koja su zbog toga različitih oblika (izgleda) i veličina.

Početak stranice

Nazad   Uvod   Sledeća